REsztki / Wystawa Pracowników Katedry Grafiki Wydziału Architektury Politechniki Białostockiej
W klasycznym ujęciu procesu twórczego uwaga odbiorcy skupia się niemal wyłącznie na finalnym produkcie – skończonym dziele, precyzyjnej odbitce, zamkniętym kadrze czy gotowej formie przestrzennej. Wystawa „REsztki” drastycznie odwraca ten wektor spojrzenia. Przenosi ona punkt ciężkości na to, co marginalne, pominięte i z pozoru skazane na artystyczny niebyt. Realizacje twórców/pedagogów związanych z Katedrą Grafiki Wydziału Architektury Politechniki Białostockiej podejmuje wspólny, wielogłosowy dialog z materią, która wymyka się jednoznacznym definicjom.
Resztka w kontekście tej ekspozycji manifestuje się bowiem w ujęciu głęboko filozoficznym i metaforycznym. Przestaje być jedynie fizycznym odpadkiem czy technicznym surowcem, a staje się czymś znacznie większym – archiwum pamięci, śladem emocjonalnego powidoku, resztką intymnych wspomnień oraz efemerycznym zapisem minionego czasu. To odprysk dawnych wzruszeń, porzucony na jakiś czas wątek myślowy i ślad intuicji, która musiała dojrzeć, by zostać na nowo odkryta. Prezentowani artyści rezygnują z fasady rzekomej doskonałości na rzecz ukazania żywej, pulsującej tkanki ludzkiego doświadczenia. Pokazują, że to, co odrzucone w trakcie egzystencjalnego i twórczego procesu, po latach zyskuje zupełnie inne, metafizyczne znaczenie, zostając uniesione do rangi autonomicznego dzieła sztuki. Prezentowana wystawa staje się polifonicznym esejem o strukturze ludzkiej pamięci i przemijania, w którym spotykają się skrajnie różne, dojrzałe wrażliwości oraz metodologie twórcze. W tej wspólnej przestrzeni prezentowane osobowości akademickie poszukują nowego potencjału w tym, co kruche i ulotne, filtrując pojęcie resztek procesów życiowych przez pryzmat własnych, unikalnych postaw artystycznych.
Tomasz Kukawski, jeden z ważniejszych polskich grafików, wnosi do ekspozycji geometryczny rygor poszukiwań formalnych i techniczną czystość, w której „resztka” staje się pytaniem o granice nieskrytości formy i pamięć absolutną zapisaną w znaku.
Andrzej Dworakowski, balansujący od lat między grafiką, rysunkiem a performatywnym nerwem scenografii teatralnej, traktuje powidoki, mentalne skrawki i marginesy codzienności jako naturalne, organiczne przedłużenie egzystencjalnej dramaturgii dzieła.
Malarz Grzegorz Radziewicz buduje swoje światy na styku baśniowej maszynerii i procesów entropii, upodabniając faktury prac do niszczonych przez czas struktur – dla niego resztka to melancholijny ślad przemijania ludzkich wspomnień i fizycznej materii.
Z kolei w pracach Katarzyny Zabłockiej odnajdujemy analityczne podejście do refleksji nad światem resztek w cyklu asamblaży, oraz unikalne układy przedmiotów codziennych, w których artystka nadaje rzeczom wymiar głębokiej empatii społecznej, przekształcając je w przejmujący zapis tragicznych losów i ludzkich historii.
Nurt poszukiwań technologicznych i typograficznych, ale też głębokiej refleksji nad śladem człowieka, silnie reprezentuje Waldemar Regucki, autor eksperymentalnej grafiki i kaligrafii. Znany jest on z autorskich cynografów – unikalnych obrazów-znaków malowanych na gorąco płynną cyną, w których fizyczny, nieprzewidywalny błąd warsztatowy i zastygająca materia tworzą nową, poetycką warstwę znaczeniową o pamięci metalu.
Z tym duchem współgra projektowa dyscyplina Magdaleny Toczydłowskiej, badającej styk tożsamości kulturowej i ilustracji, wyciągającej esencję z porzuconych mikro-narracji oraz zapomnianych symboli.
Silny, bezkompromisowy rysunek definiuje obecność Marka Oleksickiego, twórcy komiksów i ilustratora, który z kadrów, mentalnych szkiców i poprawek buduje gęstą, narracyjną tkankę opowieści wizualnej o ludzkich dramatach i powidokach przeszłości.
Twórczą wielogłosowość wystawy wzmacniają eksperymentujące z formą, emocją i mediami Elwira Małyszko, Izabela Krentowska oraz Jędrzej Zalewski, redefiniujący tradycyjne podejście do kompozycji płaskiej jako zapisu okruchów codzienności.
Całość dopełniają realizacje Pawła Matyszewskiego, który w swojej postawie artystycznej dotyka ambiwalencji cielesności, biologizmu i organicznej kruchości, budując obiekty ze struktur z pozoru nietrwałych, szczątkowych, zdegradowanych.
Kluczowym pojęciem spajającym całą ekspozycję staje się rewaluacja, czyli proces ponownego, głębokiego wartościowania tego, co niepozorne, odłożone na margines i skazane na zapomnienie. Czas działa tutaj jako katalizator zmiany i sprzymierzeniec artysty. Ściąga on z porzuconych przedmiotów, motywów, procesów i emocjonalnych odpadków presję ich pierwotnej użyteczności czy bolesnego kontekstu. Gest autorów z Politechniki Białostockiej ma wymiar głęboko humanistyczny. W dobie wszechobecnej nadprodukcji bodźców, cyfrowego hałasu oraz przedmiotów, proponują oni ożywczą strategię uważności, czułego odzyskiwania, a także artystycznego i duchowego recyklingu. Udowadniają, że proces twórczy, podobnie jak ludzkie życie, w istocie nigdy się nie kończy, a moment odrzucenia bywa zaledwie fazą przejściową – konieczną inkubacją nowego sensu. Zgromadzone na wystawie „REsztki” prace prowokują widza do zweryfikowania własnych nawyków percepcyjnych. Zmuszają do zatrzymania się nad tym, co pęknięte, niekompletne, pamiętane zaledwie fragmentarycznie. W tym wspólnym, akademickim i artystycznym manifeście resztka przestaje być symbolem braku, pustki czy straty. Staje się nowym początkiem, pełnią, a także fascynującym punktem wyjścia do intymnej opowieści o kondycji współczesnej kultury, meandrach pamięci oraz samej tajemnicy aktu kreacji.
Wystawie głównej towarzyszy równoległa wystawa zatytułowana „Po korekcie”, prezentująca prace studentów kierunku Grafika z Wydziału Architektury Politechniki Białostockiej. Ekspozycja gromadzi realizacje studentów z różnych semestrów, powstałe między innymi w Pracowni Grafiki Warsztatowej, Pracowni Plakatu i Pracowni Fotografii, a także w obszarze szeroko rozumianej grafiki projektowej, multimedialnej oraz działań przestrzennych. Pokazywane projekty udowadniają, że młodzi twórcy są niezwykle zaangażowani w proces twórczy, wykazują się ogromną kreatywnością i odwagą w poszukiwaniu nowych, nieszablonowych rozwiązań wizualnych. Odwiedzający mogą zobaczyć, jak odmiennie i wielowymiarowo interpretowane są te same problemy i zagadnienia w obszarze jednego zadania. Prezentowane realizacje stoją na bardzo wysokim poziomie, udowadniając jednocześnie, że zawód grafika jest niezwykle atrakcyjną, dynamiczną i ciekawą ścieżką rozwoju młodych twórców.
Dostępność:
Wystawa/wernisaż wystawy jest dostępny dla osób ze szczególnymi potrzebami.
- Do budynku Ełckiego Centrum Kultury prowadzi podjazd.
- Drzwi wejściowe i drzwi do Galerii nie otwierają się automatycznie.
- Do Galerii Ślad prowadzi winda.
- Wejście do Galerii bez progów.
- Na 1 piętrze brak toalety przystosowanej do potrzeb OzN. Toaleta przystosowana do OzN znajduje się na parterze budynku.
- W kasie ECK dostępne są słuchawki wygłuszające.
Jeśli potrzebujesz dodatkowego wsparcia, zachęcamy do kontaktu z obsługą ECK.
W celu zaplanowania podróży na wydarzenie w ECK możesz się skontaktować z koordynatorem ds. dostępności: Małgorzatą Gałczyńską, malgorzata.galczynska@eck.elk.pl, tel. 606 439 085 lub osobiście pokój nr 7.
